|
HYMN SZKOŁY "POLONEZ ŻEGOCIŃSKI" |
| Utwór po raz pierwszy został wykonany podczas uroczystości
700-lecia powstania Parafii i Żegociny (1993 r.). Liceum Ogólnokształcące powstało
także z okazji tego Jubileuszu i przyjęło pieśń jako hymn szkoły po usamodzielnieniu
się w roku szkolnym 1997/1998. Wersja I I Szumią rzeki, szumią lasy I miejscowość dumnie stoi. Drzewa szumne, pieśni dumne Wyrastają tu powoli. Jest w Żegockiej naszej ziemi Modrość złotem haftowana. Jest w niej siła, by żywiła I by była pieśnią dla nas. II Dołem górą jak wichurą Siły nasze naszej ziemi My ją dzieckiem jak w kolebce W górę pieśnią wyniesiemy Gdzie się fala styka z brzegiem Gdzie pagórki zadumane Gdzie obłoki białe w niebie Nasze strony ukochane. III Pieśni dumne rozkwitają W ukochanej naszej ziemi. W górę serca, bo w tych pieśniach Serca nasze oddajemy. Ziemio nasza niepokorna Piękna ponad inne kraje Lud żegocki, twój na zawsze, Pieśń i miłość ci oddaje. Wersja II Obowiązywał od 22 listopada 2003 r. do fundacji sztandaru. Zmiany: powstała nowa, trzecia zwrotka o Patronce, trzecia zwrotka stała się czwartą. I Szumią rzeki, szumią lasy I miejscowość dumnie stoi. Drzewa szumne, pieśni dumne Wyrastają tu powoli. Jest w Żegockiej naszej ziemi Modrość złotem haftowana. Jest w niej siła, by żywiła I by była pieśnią dla nas. II Dołem górą jak wichurą Siły nasze naszej ziemi My ją dzieckiem jak w kolebce W górę pieśnią wyniesiemy Gdzie się fala styka z brzegiem Gdzie pagórki zadumane Gdzie obłoki białe w niebie Nasze strony ukochane. III Szumią rzeki, szumią lasy Z mgieł porannych świat się dźwiga. Tutaj miejsce swe obrała Andegaweńska Jadwiga. Córo Piastów i Królowo, Ucz nas iść ofiary drogą I jak Chrystus kiedyś wołać: "Czyń, co widzisz" dookoła. IV Pieśni dumne rozkwitają W ukochanej naszej ziemi. W górę serca, bo w tych pieśniach Serca nasze oddajemy. Ziemio nasza niepokorna Piękna ponad inne kraje Lud żegocki, twój na zawsze, Pieśń i miłość ci oddaje. Wersja III Obowiązuje od 7 lutego 2009 r. Zmiany: zrezygnowano z drugiej zwrotki, trzecia zwrotka stała się drugą i powstała nowa, trzecia o sztandarze. I Szumią rzeki, szumią lasy I miejscowość dumnie stoi. Drzewa szumne, pieśni dumne Wyrastają tu powoli. Jest w Żegockiej naszej ziemi Modrość złotem haftowana. Jest w niej siła, by żywiła I by była pieśnią dla nas. II Szumią rzeki, szumią lasy Z mgieł porannych świat się dźwiga. Tutaj miejsce swe obrała Andegaweńska Jadwiga. Córo Piastów i Królowo, Ucz nas iść ofiary drogą I jak Chrystus kiedyś wołać: "Czyń, co widzisz" dookoła. III Sztandar błękitny powiewa, Osłania królewskie włości. Duch Patronki i Papieża Uczy prawdy i miłości. Orzeł się w przestworza wzbija, Głosząc prawdę po wiek wieki: "Kto się chce czegoś nauczyć, Ten prawdziwie jest człowiekiem". IV Pieśni dumne rozkwitają W ukochanej naszej ziemi. W górę serca, bo w tych pieśniach Serca nasze oddajemy. Ziemio nasza niepokorna Piękna ponad inne kraje Lud żegocki, twój na zawsze, Pieśń i miłość ci oddaje. |
|
