"Święta nasza królowo, Jadwigo, ucz nas dzisiaj - na progu trzeciego tysiąclecia - tej mądrości i tej miłości, którą uczyniłaś drogą swojej świętości".
                                                                                   (Jan Paweł II, Homilia kanonizacyjna 8.VI.1997)

PRZESŁANIE JANA PAWŁA II W DZIESIĘĆ LAT PO KANONIZACJI ŚW. JADWIGI KRÓLOWEJ.

  Tematem wystąpienia są słowa z homilii wygłoszonej w czasie kanonizacji św. Jadwigi królowej przez Jana Pawła II. Cytat ten jest aktualny do dziś pomimo, że od kanonizacji minęło 10 lat. W czasie przyjmowania Patronatu św. Jadwigi Królowej przez szkoły czy inne instytucje jest często mottem tych uroczystości. A trzeba odnotować, że w Polsce ponad 100 szkół nosi imię św. Jadwigi Królowej. Kościoły czy kaplice pod Jej wezwaniem też na swoich stronach zamieszczają te słowa. Cytat ten jest ukoronowaniem wielkich starań kard. Karola Wojtyły, a potem Jana Pawła II aby Jadwiga Królowa mogła być kanonicznie Świętą i uczyć nas mądrości i miłości którą uczyniła drogą swojej świętości. W czym wyrażała się ta mądrość i miłość Świętej Królowej i jak misternie przybliżał ją kard. Karol Wojtyła a potem sługa Boży Jan Paweł II. będzie treścią dalszych rozważań.
Już na początku swojego pontyfikatu Ojciec Święty Jan Paweł II pisząc w dniu 13 stycznia 1979 roku List do biskupów węgierskich zauważa m.in.: "nasze bowiem polskie pochodzenie i wspólnota narodowości z tym ludem, który jest powiązany z narodem węgierskim licznymi więzami wspólnej historii i sąsiedztwa, jak również domów królewskich i podobnych losów, sprawia bez wątpienia, że przy tej okazji stają Nam przed oczyma. Prócz tego, w katedrze krakowskiej, którą musieliśmy opuścić, aby przyjąć rzymskie dziedzictwo Apostołów, pobożnej czci doznają szczątki owej córki Węgier, królowej Jadwigi, którą Kościół w Polsce od wielu już wieków nazywa błogosławioną; królowej, powiadamy, znakomitych zasług, którą wszyscy Polacy, a zwłaszcza młodzież , otaczają miłością" [1]. W innym liście z dnia 4 kwietnia 1979 roku napisze: "Modlę się za wasz naród, o macierzyńską opiekę Najświętszej Dziewicy [.]; błogosławionej Jadwigi, królowej Polski, będącej wspaniałym darem, jaki wasz naród w czternastym wieku przekazał mojej ojczyźnie [.].
    Tu mała dygresja Obecny Papież Benedykt XVI był ostatnio z wizytą w Austrii, a przede wszystkim w Mariazell, gdzie znajduje się obraz Matki Bożej ufundowanej przez ojca Jadwigi Królowej Ludwika Węgierskiego w 1363 roku [dwa slajdy z ołtarzem w którym znajduje się obraz i sam obraz] i płaskorzeźba portretów Rodziców św. Jadwigi Królowej na portalu kaplicy w sanktuarium Mariazell ze szkoły Parler z 1370 roku. [dwa slajdy - kaplica i płaskorzeźba]
    Dlatego, dziękując za ten "wspaniały dar narodu węgierskiego" w osobie Jadwigi Królowej, która 8 czerwca 1997 roku otrzymała tytuł Świętej pragnę w tym krótkim wystąpieniu obdarować Was bukietem jej cnót i zasług, za które Polacy tak bardzo ją kochają i przez Jej wstawiennictwo wiele łask upraszają. Co więcej może zaprosić was do Katedry Wawelskiej, aby "uklęknąć razem z Tobą, Jadwigo, u stóp wawelskiego krzyża, aby usłyszeć echo tej lekcji miłości, której ty słuchałaś. Od ciebie chcemy uczyć się, jak ją wypełniać w naszych czasach" [2].
    W dniu 24 lutego 2002 roku - jak dobrze to wiecie relikwie św. Jadwigi Królowej przywędrowały do Katedry w Eger. Na tę uroczystość został przesłany list z Sekretariatu Stolicy Apostolskiej, odczytany w katedrze egerskiej, w którym znalazły się słowa: "Życie św. Jadwigi jest doskonałym przykładem splatania się historii narodów Środkowo-Wschodniej Europy, również już w poprzednich stuleciach. W jej osobie przed sześciuset laty splatały się trzy królestwa, jednoczące narody całego regionu. Polska Królowa dała nam również przykład chrześcijańskiej nauki, że przyszłość nie można budować bez poświęcenia, lecz tylko ofiarą samego siebie. Wskazała nam także istotną drogę poprzez hojne wspieranie kultury i świętych nauk" [3] .
     Słowa nawiązują do zaproszenia, które na Błoniach Krakowskich 8 czerwca 1997 roku [slajd z kanonizacji] wystosował sługa Boży Jan Paweł II. : Święta nasza królowo, Jadwigo, ucz nas dzisiaj - na progu trzeciego tysiąclecia - tej mądrości i tej miłości, którą uczyniłaś drogą swojej świętości. Zaprowadź nas, Jadwigo, przed wawelski krucyfiks, abyśmy jak ty poznali, co znaczy miłować czynem i prawdą, i co znaczy być prawdziwie wolnym. Weź w opiekę swój naród i Kościół, który mu służy, i wstawiaj się za nami u Boga, aby nie ustała w nas radość. [4]
    Zaprowadź nas, Jadwigo przed wawelski krucyfiks [ołtarz z czarnym Krucyfiksem] - już jako kardynał Wojtyła zapraszał młodzież, szczególnie dziewczęta w miesiącu październiku do katedry wawelskiej i mówił im: Mówcie nieraz Panu Bogu: Chciałabym choć trochę być taka, jak ona [Święta Jadwiga Królowa] była. A jeżeli Pan Bóg usłyszy taką prośbę wielu [.] dziewczęcych i kobiecych serc, młodych mężatek, narzeczonych, młodych serc i dusz, to wówczas ta prośba dojdzie do Niego poprzez jej świętość. I sprawimy i to, że ten wspaniały, królewski, macierzyński, dziewczęcy profil duchowy będzie wciąż odżywał w młodych sercach i młodych duszach [.] kobiet i [.] dziewcząt [5].
    W czasie tej homilii mówił również: Młodziutka była to królowa. Kiedy umarła, miała zaledwie dwadzieścia pięć lat. Macierzyństwo dojrzało u niej w tym wieku, gdy jeszcze mówi się do kobiety: panienko, dziewczyno. Miała dziesięć lat, kiedy stała się królową. Królowanie podjęła jako matkowanie. My tu w Krakowie musimy o tym pamiętać, bo do dziś Kraków jest pełen jej macierzyństwa. Przecież dobrze pamiętacie to wspomnienie z kościoła na Piasku [pokaz], tę troskę o człowieka, która się z tym wiąże. Przecież jej zawdzięcza powstała Uczelnia Jagiellońska swoje wyposażenie, Wydział Teologiczny. Ona była niewiele starsza od was, a tak bardzo umiała już myśleć o całym kraju i społeczeństwie. A szczytem tego jej macierzyństwa to niewątpliwie chrzest Litwy. Gdzieś tam w odległym kraju północnym muszą nazywać ją tak samo matką, jak my ją nazywamy "matką narodów chrześcijańskich", bo ona stała u kolebki wiary, nawrócenia, chrześcijaństwa. Nawrócenie tego ludu było owocem jej cierpienia i ofiary, jej rezygnacji... Pamiętacie na pewno, z czego umiała zrezygnować dlatego, by stać się w historii, w Kościele matką całego ludu. Mamy też żywo wspomnienie tego, że stawała się matką ludu, matką Litwy, tak jak matką Polski stawała się u stóp krzyża. Stąd skojarzenie, analogia do macierzyństwa Maryi: macierzyństwo Jadwigi, matki - Królowej dojrzało u stóp krzyża.
    Nawiązując do motta wystąpienia trzeba zadać pytanie jak do tej służby - królowania na stolicy w Krakowie przygotowała się św. Jadwiga Królowa. Jak wiadomo urodziła się tu w Budzie w lutym 1374 roku na dworze Ludwiga Węgierskiego. Dzisiaj w świecie telewizji i internetu małe dzieci uczą się na obrazach i ostatnio często mówi się, że już pięciolatki mogą rozpocząć edukację. Historycy mówią nam, że dzieci królewskie w średniowieczu też uczono za pomocą obrazów. Zachowało się do dzisiejszych czasów "Węgierskie legendarium andegaweńskie" [strona tytułowa] i jak tradycja nam przekazała była to książka, która służyła dzieciom królewskim do nauki. [Węgierskie legendarium andegaweńskie to bogato zdobiona księga przygotowana została około roku 1337 dla młodszego syna króla węgierskiego, Karola Roberta, wywodzącego się z rodu Andegawenów. księga ta opowiada w obrazach o życiu Chrystusa i różnych świętych]." Nauczyciel otwierał tę piękną - bogato ilustrowaną księgę i opowiadał. Zostawiał otwartą i przewracał następną kartę, dopiero wtedy, gdy obraz został zapamiętany.
    Pewnie z tej księgi nasza Królowa poznała historię biblijną i życiorysy świętych, na pewno św. Stefana ale i św. Stanisława Biskupa i Męczennika [2 strony z życiorysem Św. Stanisława], którego relikwie znajdują się w katedrze wawelskiej. W katedrze, gdzie włożono jej na głowę koronę i dano berło i gdzie została królem Polski. Otrzymała odpowiednie wykształcenie i wychowanie religijne od prywatnych nauczycieli, mistrzów, wychowawców i wykładowców dworu królewskiego, według zwyczaju panującego na dworach średniowiecznych. Wyrosła na kobietę o wybitnej kulturze humanistycznej, którą wykazywała znajomością języków takich jak łacina, węgierski, polski i niemiecki.
     Jak napisze kronikarz Jan Długosz: Jadwiga od dzieciństwa była wychowana na klasycznej literaturze religijnej, czytała Pismo święte, psałterz, kazania Ojców Kościoła, rozważania i modlitwy św. Bernarda, św. Brygidy. Niektóre z tych dzieł zostały przetłumaczone na język polski właśnie dla niej i dla jej dworu. Przepisywano je na Wawelu w założonym przez nią skryptorium. Królowa zamówiła trójjęzyczny Psałterz (łacińsko-polsko - niemiecki) Takich języków używano na dworze królewskim na Wawelu [strona psałterza], znany pod nazwą Floriańskiego, który do dziś przechowywany jest w Bibliotece Narodowej w Warszawie i dlatego często nazywa się ją Matką Kultury, związanej z dynastiami Andegawenów, Arpadów, Kotromaniczów i Piastów . Psałterz jest bogato zdobiony zarówno herbami Andegawenów (herb Jadwigi) jak i często plecionką gotyckich liter "MM" (pokaz plecionki). I nie można tu nie wspomnieć o traktacie profesora teologii Henryka Bitterwelta z Brzegu na temat: "De vita contemplativa et activa" napisanej dla Jadwigi Andegaweńskiej. [pokaz ostatnio wydanego wydania krytycznego]. Na początku traktatu profesor umieścił list dedykacyjny zwrócony do Królowej z którego wynika, że Jadwiga pilnie oddaje się służbie Bożej i żywi gorące pragnienie osiągnięcia szczytów pobożności - łączy w sobie posługę ewangelicznej Marty z kontemplacją ewangelicznej Marii.
     Zamiłowania wyniesione z dworu węgierskiego przeniosła na dwór krakowski. Pomimo, że była królem Polski mówi się o niej Królowa, bo dzieliła swoje królowanie od 4 marca 1386 roku z Władysławem Jagiełłą [herb Jagiełły] też królem Korony Polskiej, którego poślubiła 18 lutego 1386 roku (skończyła 12 lat i według prawa była zdolna do małżeństwa). Jak wiadomo była ona wcześniej przeznaczona na księżnę Austrii i miała poślubić księcia Wilhelma i dlatego przed poślubieniem Władysława Jagiełły Jadwiga w katedrze na Wawelu uroczyście odwołała obietnicę małżeństwa z Wilhelmem [obraz Simlera - składanie przysięgi na Wawelu i obraz Cynka modlitwa przed ślubem] .
    Jadwiga od przybycia do Krakowa w 1384 roku miała własny dwór i kancelarię, przyjmowała gości, pełniła obowiązki głowy koronowanej, zachwycała mądrością, taktem, dobrocią. Po ślubie Jadwiga była nadal królem Polski, nie jedynie tylko żoną króla; miała nadal własną kancelarię i uczestniczyła aktywnie w życiu politycznym Państwa Polsko-Litewskiego. Król Władysław Jagiełło zajął się chrztem swego ludu, a Królowa Jadwiga wspomagała go w tym dziele apostolskim i misyjnym. Wraz z mężem skierowała do Papieża prośbę o erekcję diecezji w Wilnie, co zostało dokonane w roku 1388. Jadwiga sprawiła święte paramenty i szaty liturgiczne dla księży. Ufundowała w Pradze, w 1397 r., Kolegium dla młodzieży litewskiej mającej studiować teologię na tamtejszym Uniwersytecie, co niestety nie przyniosło spodziewanych owoców. Podczas pobytu Jagiełły na Litwie w 1387 roku, Jadwiga udała się na Ruś Czerwoną i została życzliwie przyjęta przez Rusinów z Halicza, Lwowa i innych regionów Rusi. Dołożyła starań dla chrystianizacji Rusi prawosławnej. Znając przywiązanie Rusinów do języka słowiańskiego, ufundowała w Krakowie klasztor Benedyktynów słowiańskich [rysunek klasztoru] sprowadzonych z Pragi jako przyszłych misjonarzy na Rusi.
    Nie można tu nie wspomnieć wielkiej mądrości młodziutkiej Królowej, nieprzeciętnej umiejętności postępowania z ludźmi i politycznej zręczności. Jej zasługą w wysokim stopniu było zażegnanie konfliktu Litwy i Polski z państwem zakonnym, który łączył się z przejściem w 1389 r. Witolda na stronę krzyżacką i przejawił się w otwartej wojnie z Zakonem ze strony Litwy, a w wojnie handlowej ze strony Polski. W podjętych przez Jadwigę działaniach pomocne jej były niewątpliwie i autorytet jej ojca, i prestiż europejski Andegawenów, ale liczyły się przede wszystkim przymioty osobiste królowej. W korespondencji z Zakonem wyciszała konflikt, choć w tej fazie napięcia stosunków większego sukcesu zapewne nie osiągnęła. Decydujące znaczenie miał fakt powrotu w 1392 r. Witolda na stronę Jagiełły, w czym niewątpliwy był udział Jadwigi. Rósł jej autorytet osobisty, skoro wnet, w 1393 r., na jej arbitraż zdali się Witold i brat Jagiełły Skirgiełło w sporze, jaki zaistniał na Litwie [6] .
Nad pokojem z państwem zakonnym, który został zagrożony przez zastaw ziemi dobrzyńskiej na rzecz Zakonu w 1392 r. przez Władysława Opolczyka, Jadwiga pracowała nadal. Dwukrotnie spotykała się z przedstawicielami Zakonu (1397 i 1398), nie ustawała też w zabiegach na drodze pokojowej [7]. Pozostała w tradycji zakonnej jako żarliwa zwolenniczka pokoju. Przypisywano jej później powiedzenie, że jak długo ona żyje, Zakon nie musi się niczego obawiać, ale gdy ona umrze, wojna między Polską i państwem zakonnym będzie nieunikniona [8]. [spotkanie Jadwigi z Wielkim Mistrzem Krzyżackim] .
    Jadwiga postarała się w Rzymie o ustanowienie Wydziału Teologicznego na Uniwersytecie Krakowskim. Papież Bonifacy IX erygował go 11 stycznia 1397 r. bullą Eximiae devotionis affectus [bulla). Szczególne miejsce w jej otoczeniu zajmowały osoby uczone, w tym prawnicy i teologowie. Mało kto potrafił tak jak Jadwiga docenić rolę nauki. Była troskliwym mecenasem dla organizatorów i pierwszych profesorów Uniwersytetu Krakowskiego, wśród których znaleźli się m.in. Stanisław ze Skalbmierza i wybitny kaznodzieja Jana Szczekna, cysters spowiednik pary królewskiej. Przywracanej do życia Akademii Krakowskiej królowa oddala zapisem testamentowym wszystkie swoje kosztowności, toteż do jej trumny włożono berło i jabłko wyrzeźbione w drzewie figowym oraz koronę ze skóry pokrytej złotą emalią [wyjęte z trumny berło i jabłko].
     Pomimo, że zmarła w 1399 roku do dziś zachowały się pamiątki związane z Jej osobą i świadczą o Jej cnotach. Jednym z nich to racjonał przechowywany w skarbcu na Wawelu i nie jest bez znaczenia, że biskupi krakowscy chętnie zakładają go. Ostatnio często zakłada go kard. Stanisław Dziwisz [pokaz - przygotowany racjonał przed ingresem arcybiskupa do katedry wawelskiej 28 sierpnia 2005 roku], który otwierając na Uniwersytecie Jagiellońskim sesję naukową "Nie w blasku kamieni, ale w pokorze i łagodności..." - wokół duchowości Św. Jadwigi Królowej w 10-lecie kanonizacji Pani Wawelskiej i 750-lecie lokacji Krakowa przytoczył słowa sługi Bożego Jana Pawła II [Jan Paweł II w czasie podniesienia relikwii] wypowiedziane 20 lat temu w Katedrze wawelskiej: "Jadwigo, [.] kres twojej miłości leży dalej, poza granicami tego, co tutaj, na zamek wawelski, na polski tron, przyniosło twoje dziewczęce serce. Kres twojej miłości leży dalej. Bóg cię postawił w pośrodku ludów i narodów. Powołał cię, abyś ogarnęła swym sercem ich losy, ich dążenia, ich zmagania. Abyś odgadła Boże zamiary w stosunku do Polski, do Litwy, do ziem ruskich".
    Ojciec Święty widział Jadwigę Andegaweńską jako patronkę jednej Europy, która buduje swoją przyszłość na Chrystusie, widział Ją jako mądrą Panią wawelską, uczestniczącą w kształtowaniu polityki wielkiego państwa jagiellońskiego, a jednocześnie zatroskaną o zwykłego człowieka, o jego potrzeby materialne i duchowe.
Kardynał zauważył, że "polityka [Królowej Jadwigi], czyli troska o wspólny dom Rzeczypospolitej wielu narodów wyrastała z zakorzenienia w kontemplacji tajemnicy Krzyża, w wsłuchiwania się w każde słowo Chrystusa i rozważania Go w swoim sercu. Ten duch kontemplacji przekładał się na bardzo konkretne działanie, w którym dominowała myśl przyprowadzenia wszystkich do Jezusa. Hagiografowie i kaznodzieje, nie bez przyczyny, widzą w Niej spełnienie ewangelicznego ideału Marii i Marty". Podkreślił wkład Królowej Jadwigi w odnowienie Akademii Krakowskiej i znaczenie powstałego Wydziału Teologicznego.
    Kardynał dziękując Bogu za dar kanonizacji Jadwigi Andegaweńskiej, za Jej życie i dobro, które jest po dziś dzień naszym udziałem prosił abyśmy uczyli się od niej miłości do Chrystusa i jak prosił Sługa Boży Ojciec Święty Jan Paweł II: "Dziś chcemy uklęknąć razem z tobą, Jadwigo, u stóp wawelskiego krzyża, aby usłyszeć echo tej lekcji miłości, której ty słuchałaś. Od ciebie chcemy uczyć się, jak ją wypełniać w naszych czasach".
Zachował się też do dzisiejszych czasów roztruchan. Puchar ten jest wykonany ze złoconego srebra i kryształu górskiego [pokaz]. Znajduje się obecnie w muzeum w Dreźnie, gdzie trafiło na skutek koligacji dynastycznych z Sasami. Oprócz herbu Andegawenów można przeczytać słowa parafrazując je za sługą Bożym kard. Stefanem Wyszyńskim: "aby Królowa Niebios była Królową Polski" i dlatego Janoszanka malując portret Królowej Jadwigi, który jest wam dobrze znany na jej piersiach zamieszcza obraz Matki Bożej Królowej Polski [pokaz Reprintu].
Trzeba też wymienić dyptyk zrobiony dla bł. Jadwigi Królowej z kości słoniowej ze scenami z życia Chrystusa (zachowany w Muzeum Czartoryskich w Krakowie) który służył w czasie odprawiania polowych Mszy św. w licznych podróżach Królowej [slajd].
    Królowa Jadwiga jako prawdziwa kobieta posiadała liczną biżuterię, przywiozła ją do Krakowa w szkatułce z kości słoniowej z wyrzeźbionymi licznymi scenami miłosnymi. Skrzyneczka Jadwigi znajduje się w muzeum katedralnym na Wawelu.
    Posiadała wiele kosztowności - w swoim testamencie zapisała je dla ubogich i dla nowo odnowionej Akademii Krakowskiej, a sama jak napisze w testamencie: Nie w blasku kamieni, ale w pokorze i łagodności przygotowywała się na spotkanie z Chrystusem. Dlatego w dniu jej śmierci w kalendarzu katedry wawelskiej napisano: "W dniu św. Aleksego [17 VII] roku Pańskiego 1399 Najjaśniejsza Pani Jadwiga, królowa Polski i dziedziczka Węgier etc., urodziwszy w niedzielę 22 czerwca pierworodną córkę Elżbietę Bonifację, która niebawem umarła w dniu św. Małgorzaty [13 VII], wkrótce potem, właśnie dzisiaj w godzinach południowych, również ona sama [Jadwiga] oddała ducha [Panu]. Była niestrudzoną szerzycielką kultu Bożego, opiekunką Kościoła, służebnicą sprawiedliwości, uosobieniem wszelkich cnót, pokorną i łaskawą matką sierot, według zaś powszechnej opinii, nie znano wówczas na całym obszarze świata nikogo, kto by pochodząc z królewskiego rodu, był [w tym] do niej podobny" [9]. [pokaz].
    Pierwszym, który ukazał osobę królowej Jadwigi w hagiograficznym ujęciu, był Stanisław ze Skarbimierza - jak się przypuszcza - jej ostatni spowiednik. Uczynił to w dniu pogrzebu Jagiełłowej małżonki, tzn. prawdopodobnie 19 lipca 1399 roku, kiedy "przed królem i jego dostojnikami" wygłosił pogrzebowe kazanie [10]. Na tle rozważań teologicznych kaznodzieja ukazał niezwykłe przymioty duszy i ciała powszechnie umiłowanej królowej. Mówił on m. in.: "To prawda, że wśród łez zanosiliśmy nasze modły [...], aby nam Pan Bóg zachował tę ozdobę Królestwa Polskiego, ostoję ładu państwowego, ten klejnot niezwykły, to ukojenie wdów, tę pociechę nędzarzy, to wspomożenie uciśnionych, poszanowanie dostojników Kościoła, tę ucieczkę kapłanów, to umocnienie pokoju, świadectwo i osłonę prawa Bożego [...]. Widzieliśmy bowiem, że była matką duchownych, dobrodziejką wdów, pocieszycielką sierot, tarczą ubogich, ucieczką pokrzywdzonych [...]. Widzieliśmy, jak roztropna była w radzie, jak przewidująca w przedsięwzięciach, z jaką gorliwością starała się zachowaćwszystko, co umacniało potęgę Korony Polskiej. Widzieliśmy i poznaliśmy jej niezwykłą urodę, jej ujmujący sposób mówienia, jej szlachetny ród, ale jeszcze szlachetniejsze obyczaje, jej głęboką pokorę, a przy tym nierównie wielkie dostojeństwo [...]" [11].
    Dla Stanisława ze Skarbimierza wniosek z tego był oczywisty: [...] jeśli bolejemy za zmarłą o takich zaletach, to powinniśmy się raczej cieszyć, że ona, której sława nigdy nie zejdzie z ust ludzkich, taką właśnie była za życia. Zaiste, głęboko wierzę, że już została wprowadzona do nieba, że jej imię wryło się w sercach wiernych i zostało zapisane w Księdze Żywota" [12].
    W przekonaniu o bliskiej kanonizacji pochowano ją tymczasowo w prezbiterium Katedry, przy ołtarzu św. Erazma i św. Brygidy. Był to pierwszy i jedyny grobowiec w prezbiterium. Do dnia dzisiejszego zachowała się płyta nagrobna [pokaz]. Wykonano także drzeworyt w 1628 r. na podstawie obrazu, który znajdował się w niegdyś w katedrze na Wawelu w ołtarzu św. Krzysztofa: Typus Fundationis Academiae Cracoviensis. Rycina upamiętnia odnowienie Uniwersytetu Krakowskiego przez królów Polski Jadwigę i Władysława Jagiełłę [pokaz].
Różne koleje przechodziły relikwie Św. Jadwigi Królowej, żeby w końcu znaleźć się w ołtarzu Czarnego Krucyfiksu. Pięćset lat po jej śmierci przeniesiono szczątki Królowej do sarkofagu z marmuru kararyjskiego. Zachowała się dokumentacja tworzenia tego dzieła sztuki w której m.in. czytamy "Jadwigę współcześni czcili jako świętą, mowa była o jej kanonizacji, wiernych i pewnych podobizn nie posiadamy, w figurze jej zatem wcielić się powinien ten ideał, jaki naród z jej pamięcią wiąże. Chodzi o wyraz wyrzeczenia, wdzięku i prostoty, który by przemówił i wdzięczność poruszył. Najważniejsza rzecz, powtarzam - to koncepcja ogólna i piękna, czysta postać kobiety o szlachetnych rysach, na której śmierć piętno snu wiecznego położyła" (prof. M. Sokołowski do A. Madeyskiego, 4 VIII 1990). Pomnik Królowej Jadwigi jest dziełem sztuki i powstał w środowisku czcicieli Królowej. "Powierzenie wykonania sarkofagu królowej Jadwigi do katedry na Wawelu uważam sobie za honor i wszelkich sił dołożę, by praca moja była godną świętego miejsca [.] i sławy pamięci Królowej" (A. Madeyski do kard. Kard. J. Puzyny 20 VII 1900).
    Pomnik jest umieszczony inaczej niż wszystkie inne w katedrze, jak zauważył postulator procesu św. Jadwigi Królowej ks. M. Jagosz, pewnie dlatego, że uważano, że za niedługo lud będzie się modlił do Królowej.
Jak duży jest kult Jadwigi świadczą powstałe zaraz po beatyfikacji kościoły pod jej wezwaniem. Jadwiga była i jest obierana jako patronka szkół, które utworzyły w zeszłym roku rodzinę. Zapraszam was na stronę Rodziny Szkół im. Świętej Jadwigi Królowej [http://www.rodzinajadwigiwawelskiej.pl]. Członkowie tej Rodziny spotkali się 8 czerwca 2007 w Krakowie na Mszy św. na Wawelu. Powstało Zgromadzenie Sióstr Świętej Jadwigi Królowej [http://www.jadwizanki.pl/] Sodalicja [http://sodalicja.org/] zrzeszająca członków z Polski i z Polonii i kilka Fundacji, m.in. w Australii.
    Na koniec pragnę Was zaprosić także na Watykan, gdzie też można spotkać Św. Jadwigą Królową najpierw w kaplicy węgierskiej w podziemiach Bazyliki św. Piotra [pokaz], a także w kaplicy Redemptoris Mater. Na centralnej ścianie tej kaplicy jest mozaika przedstawiająca Najświętszą Maryję Pannę Oblubienicę Baranka (Ap 21,9) w Niebieskim Jeruzalem (Gal 4,26, Ap 21,2,11), w którego chwale wśród 36 Świętych ze Wschodu i Zachodu (Mt 8,11, Lk 13,29) w jednej z dwunastu triad wśród zakonodawców, mistyków, ojców i doktorów Kościoła oraz Patronów Europy uczestniczą w biesiadzie: św. Włodzimierz, św. Jadwiga Królowa i św. Wacław według modelu artysty z bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie Andreja Rublewa [13]. Autorem programu ikonograficznego mozaiki jest Czeski jezuita Tomas Spidlik prof. Gregorianum i Instytutu Orientalnego w Rzymie [14]. [Pracami kierowało rzymskie Centrum Ezio Aletti z o. Markiem Ivanem Rupnik TJ, a mozaikę wykonał rosyjski artysta Aleksander Kornooukhov (ur. 1949 w Moskwie), z asystentem Levanem Naverianim (ur. 1972 w Gruzji) od 1.XII.1996 do 30.VI. 1997. [15]
     Królowa Jadwiga była i jest nadal autentycznym przykładem uniwersalizmu, humanizmu chrześcijańskiego, wzorem służby i miłości względem Kościoła i własnego narodu, w Europie przesiąkniętej dziedzictwem Ewangelii. Jej dar przewidywania i roztropność polityczna, połączone z troską o przestrzeganie praw ludzkich, poszanowania godności osoby ludzkiej, zabezpieczyły pokój i jedność wielonarodowościowego i wielowyznaniowego państwa polskiego, realizującego jedność w pluralizmie liturgicznym i językowym.
Ze szlachetnością uczuć, z nadzwyczajną dobrocią, z wdziękiem kobiety o kulturze humanistycznej, Jadwiga łączyła energię i wytrwałość w podejmowanych inicjatywach. Przez to swoje cechy i przez szczególną świętość podbiła serce polskiego ludu, który docenił serce, mądrość i świętość Królowej.
    Życie i działalność Jadwigi w ciągu ćwierćwiecza zmieniły bieg dziejów Europy Srodkowo - Wschodniej. Jeszcze dziś podziwiamy jej mądrą politykę i heroizm cnót. To właśnie ona rozpoczęła "złoty wiek" w historii Polski Jagiellonów, w której każda narodowość i religia były respektowane. Także i dziś Święta Jadwiga Królowa, z uwagi na wartości chrześcijańskie, którymi żyła i kierowała się w życiu społecznym i politycznym, może być wzorem dla współczesnych rządzących i rządzonych.
Święta Jadwiga jako osoba świecka, wierna wobec Stolicy Apostolskiej, zaangażowana we wszystkie sprawy Kościoła i Państwa, kontemplatyczka i miłośniczka ksiąg, żyjąca intensywnie życiem małżeńskim i dworskim, polityk, dyplomata i pojmująca swą władzę w duchu służby i ofiary, mecenas nauki, kultury i oświaty, wspomagająca profesorów i studentów i zanużona w świat miejskiej biedoty jest posoborowym ideałem chrześcijanina świeckiego ćwiczącego się w cnotach, powołanego do świętości . Jest przykładem, że możliwym jest dialog kultury i wiary, a przede wszystkim, że wiara i nauka mogą obok siebie zgodnie egzystować 16].
     Choć żyła 600 lat temu, jest wciąż żywa. Jest darem dla Europy trzeciego tysiąclecia [17].

[SLAJDY >>>]